تبلیغات
دینی مذهبی

                                                                   دینی مذهبی
                                                                                                                       
???? ?????
مدیر وبلاگ

نبیّ اکرم (صلی‌الله علیه و آله) به حسین (علیه السلام) نگاهی کرد در حالی که در مقابلش بود؛ پس او را روی دامن نشاند و فرمود: همانا بر اثر کشته شدن حسین، گرمایی در دل‌های مۆمنان ایجاد می‌شود که هرگز خاموش نخواهد شد».


امام حسین

برای دنیا، یک تشبیهی شده و آن اینکه: «دنیا مانند پل است»، در روایات هم به این موضوع، اشاره شده است.

امام صادق از امام باقر (علیهماالسلام) نقل می‌فرماید که: «اجْعَلِ الدُّنْیَا بِمَنْزِلَةِ قَنْطَرَةٍ عَلَى نَهَرٍ جُزْتَ عَلَیْهَا وَ تَرَكْتَهَا وَ لَمْ تَرْجِعْ إِلَیْهَا [1] دنیا را مانند پلی قرار ده که بر روی رودخانه‌ای است از آن می‌گذری و تا پایان روزگار به سوی آن باز‌نمی‌گردی».

وقتی به این معنا فکر می‌کنیم؛ به درستی آن پی می‌بریم که بعضی با مردن از این پل می‌گذرند و بعضی دیگر با شهادت در راه خدا، اما به هر حال؛ باید از این پل گذشت و دنیا جای ماندن نیست چون، پل است و پل، محل عبور.

همچنان‌که از آیات و روایات می‌شود فهمید؛ جای ماندن؛ در آن طرف پل است.

قرآن کریم در این‌باره می‌فرماید: «إِنَّما هذِهِ الْحَیاةُ الدُّنْیا مَتاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِیَ دارُ الْقَرار [غافر/39] جز این نیست كه این زندگى دنیا برخورداریى (محدود و موقت) است و همانا (زندگى) آخرت است كه خانه ثبات و پایدارى است» و در آیه‌ی دیگر می‌‌فرماید:‌ «وَ ما هذِهِ الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ لَوْ كانُوا یَعْلَمُون‏ [عنکبوت/64] و این زندگى دنیا جز سرگرمى و بازیچه نیست و اگر بدانند، زندگى حقیقى، همان سراى آخرت است».

 با رفتن اشخاص، از این دنیا؛ بازماندگان و وابستگان آن شخص؛ گرفتار غم و درد از دست‌دادن او می‌شوند و با ادامه‌ی این وضع، همه‌ی کارهای خود را رها و تعطیل می‌کنند و نظام دنیا رو به اختلال؛ می‌رود، اما در واقں می‌بینیم که چنین نمی‌شود، باز هم چرخ‌ دنیا می‌چرخد و ادامه‌ می‌یابد و این به خاطر آن‌ است که خداوند حکیم، برای جلوگیری از اختلال در نظام دنیا به سبب این موضوع، موجودات نامرئی را به کار‌گرفته تا آن وضع پیش‌‌آمده را برطرف کنند.

همانا فرشته‏‌اى از سوى خداوند در قبرستان‌ها گمارده شده، پس هنگامی‌که نزدیكان و خانواده میّت از جنازه‌‏اى كه به خاک سپردند، برگردند آن فرشته مشتى از خاك برمی‌دارد و از پى ایشان ریخته و می‌گوید: «آنچه دیدید فراموش كنید» و اگر چنین نبود؛ هیچ كس نمی‌توانست از زندگى سود ببرد

 فرشته‌ای مأمور فراموشی دادن

امام صادق (علیه السلام) در این‌باره می‌فرماید:‌ «إِنَّ الْمَیِّتَ إِذَا مَاتَ بَعَثَ اللَّهُ مَلَكاً إِلَى أَوْجَعِ أَهْلِهِ فَمَسَحَ عَلَى قَلْبِهِ فَأَنْسَاهُ لَوْعَةَ الْحُزْنِ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَمْ تُعْمَرِ الدُّنْیَا [2] هنگامى كه شخصى از دنیا رفت خداوند عزّوجلّ فرشته‌‏اى را نزد نالان‏‌ترین و اندوهگین‌ترین فرد نزدیكان میّت می‌فرستد و آن فرشته؛ دستى بر قلب او می‌كشد و سوز و گداز آن اندوه را از یاد او می‌برد؛ و اگر چنین نبود دنیا هرگز آباد نمی‌شد».

 و در روایت دیگر، می‌فرماید: «إِنَّ مَلَكاً مُوَكَّلًا بِالْمَقَابِرِ فَإِذَا انْصَرَفَ أَهْلُ الْمَیِّتِ مِنْ جَنَازَتِهِمْ عَنْ مَیِّتِهِمْ أَخَذَ قَبْضَةً مِنْ تُرَابٍ فَرَمَى بِهَا فِی آثَارِهِمْ ثُمَّ قَالَ انْسَوْا مَا رَأَیْتُمْ فَلَوْ لَا ذَلِكَ مَا انْتَفَعَ أَحَدٌ بِعَیْشٍ [3]» همانا فرشته‏‌اى از سوى خداوند در قبرستان‌ها گمارده شده، پس هنگامی‌که نزدیكان و خانواده میّت از جنازه‌‏اى كه به خاک سپردند، برگردند آن فرشته مشتى از خاك برمی‌دارد و از پى ایشان ریخته و می‌گوید: «آنچه دیدید فراموش كنید» و اگر چنین نبود؛ هیچ كس نمی‌توانست از زندگى سود ببرد.

 

حرارتی که هرگز به سردی نمی‌گراید

اما یک مصیبت و غم از دست رفتن در دنیا واقع شد که فراموش نمی‌شود و آن، غم شهادت امام حسین (علیه السلام) است که در دل مۆمنان است و حرارت آن، به سردی نمی‌گراید، امام صادق (علیه‌السلام) در این‌باره فرمودند: «نَظَرَ النَّبِیُّ (صلی الله علیه و آله) إِلَى الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ (علهیما السلام) وَ هُوَ مُقْبِلٌ فَأَجْلَسَهُ فِی حِجْرِهِ وَ قَالَ إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَةً فِی قُلُوبِ الْمُۆْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً [4] نبیّ اکرم (صلی‌الله علیه و آله) به حسین (علیه السلام) نگاهی کرد در حالی که در مقابلش بود؛ پس او را روی دامن نشاند و فرمود: همانا بر اثر کشته شدن حسین، گرمایی در دل‌های مۆمنان ایجاد می‌شود که هرگز خاموش نخواهد شد». و این، به خاطر آن است که امام حسین (علیه السلام) و یاران بزرگوارش؛ در راه خدا و در راه آزادگی و شرف و فضیلت، همه ‌چیز خود را فدا کردند و این معانی، کهنه‌شدنی نیستند، پس آن شهادت و مظلومیت هم فراموش یا کهنه نمی‌شوند.

 

پی نوشت ها:

 [1]. اصول‌‌كافی، ج‏2، ص135

 [2]. همان، ج‏3،  ص227

 [3]. من‌لایحضره‌الفقیه، ج‏1، ص175 و 176

 [4]. مستدرك الوسائل، ج 10، ص318


منبع: سایت رهروان ولایت




[ شنبه 25 آبان 1392 ] [ 10:22 ق.ظ ] [ محمد احمدی ]
.: Weblog Themes By Salehon.ir :.
درباره وبلاگ

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
ساعت
Google

در این وبلاگ
در كل اینترنت
http://1hamrah.com/tell_friend.php